อุทยานแห่งชาติโลเรนซ์

ความเป็นมาและความสำคัญ
อุทยานแห่งชาติโลเรนซ์ (Lorentz National Park) ตั้งอยู่ในพื้นที่จังหวัดปาปัวของอินโดนีเซีย เดิมรู้จักกันในชื่อ ไอเรียน จายา (Irian Jaya) ซึ่งหมายถึง นิวกีนีตะวันตก ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อโดยตั้งชื่อตามนักสำรวจชาวดัชท์ Hendrikus Albertus Lorentz ซี่งได้เดินทางสำรวจพื้นที่แถบนี้ในปี พ.ศ 2452-2453 ในปี พ.ศ. 2540 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงป่าไม้ อินโดนีเชียได้ประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติของอินโดนีเชีย และได้รับการประกาศให้เป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี พ.ศ. 2542

อุทยานแห่งชาติโลเรนซ์ เป็นพื้นที่อนุรักษ์ที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ครอบคลุมพื้นที่ถึง 2.35 ล้าน เฮกเตอร์ (ประมาณ 23,500 ตารางกิโลเมตร) เนื่องจากบริเวณนี้ตั้งอยู่บนจุดบรรจบของสองแผ่นทวีปที่เคลื่อนเข้าหากัน จึงเป็นพื้นที่อนุรักษ์ที่มีสภาพแวดล้อมหลากหลายมากที่สุดในโลก ตั้งแต่พื้นที่ชายฝั่งทะเล พื้นที่ชุ่มน้ำ ป่าฝนเขตร้อน ไปจนถึงภูเขาหิมะและธารน้ำแข็ง นอกจากนั้นยังมีแหล่งฟอสซิลของสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ซึ่งเป็นหลักฐานที่แสดงให้เห็นถึงความหลายหลายทางชีวภาพและวิวัฒนาการของชีวิตตั้งแต่ยุคบรรพกาล

การขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก
อุทยานแห่งชาติลอเรนซ์ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญที่ ที่ 23 เมื่อปี พ.ศ. 2542 ที่เมืองมาร์ราเกช ประเทศโมร็อกโก ภายใต้ชื่อ อุทยานแห่งชาติลอเรนซ์ Lorentz National Park โดยมีคุณสมบัติตรงตามข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณามรดกโลกด้านธรรมชาติ จำนวน 3 ข้อ ดังนี้
-เป็นตัวอย่างที่เด่นชัดในการเป็นตัวแทนของขบวนการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญทางธรณีวิทยาหรือวิวัฒนาการทางชีววิทยา และปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติที่กำลังเกิดอยู่ เช่น ภูเขาไฟ เกษตรกรรมขั้นบันได
-เป็นแหล่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์หายากหรือสวยงามเป็นพิเศษ เช่น แม่น้ำ น้ำตก ภูเขา
-เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนิดสัตว์และพันธุ์พืชที่หายากหรือที่ตกอยู่ในสภาวะอันตราย แต่ยังคงสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ ซึ่งรวมถึงระบบนิเวศอันเป็นแหล่งรวมความอุดมสมบูรณ์ของพืชและสัตว์ที่ทั่วโลกให้ความสนใจด้วย